Hier kan je snel bladeren doorheen mijn dagboek:
1 - Meteoriet
2 - Funderingspalen
3 - Koud water reserve
4 - Wind
5 - Witte woestijn
6 - Pinguïns
7 - Verankering in de rots
8 - Permanent licht
9 - Geschiedenis
10 - Bewegend ijs
11 - IJs
12 - Internationale samenwerking
13 - IJsbergen
14 - Aarde
15 - Voedselpiramide
16 - Watervegetatie
17 - Sterren
18 - Buitenaards
19 - Klein volkje
20 - Einde van het avontuur
15 augustus - 11 uur:
'Gelaarsde dieren ! '
Nooit vergeet ik die ogen en die blik van de plaatselijke fauna.
Twee jaar geleden was het zomer aan de kust. De ogen van dat koppel pinguïns
straalden nieuwsgierigheid uit. Beide bekeken Russische zeemannen die het zeeijs
aan het doorbreken waren met een enorme boor om er boomstammen in te plaatsen
waaraan zij de trossen van hun schip konden vastmaken.
Waarschijnlijk is dat de enige keer dat die pinguïns hout zagen … En wij die dachten dat wij hen interesseerden, maar dat klopt helemaal niet. De enige bomen op Antarctica, dat interesseerde hen!
Ook die kleine kolonie zeehonden die wij enkele uren daarvoor hadden ontmoet stond ons met verbazende blikken aan te staren. Zij lagen te zonnen in een kleine met ijs bedekte baai. Het heuvelachtige terrein was tegen de wind afgeschermd en een gat in een zeeijs fungeerde als waterplas aan de voet van de klif. Die zeehonden waren kortom op hun gemak. Waren wij ze wat te dicht genaderd, konden zij ervandoor gaan door in dat gat te duiken.
Het waren grijze Wedell-zeehonden met donkergrijze vlekken. Net als pinguïns hebben zij ronde en zwarte ogen. Wij waren ze voorzichtig genaderd. Enkele doken voor onze neus weg, terwijl wij ons onbeholpen voortbewogen op de bevroren ondergrond. Zo het onze bedoeling zou geweest zijn hen kwaad te berokkenen, zouden zij voldoende tijd hebben gehad om zich rustig in het groene water te laten glijden.
Die zeehonden zijn buitengewone dieren. De grootste was meer dan 2 meter
lang. Een vrouwtje krabde zich op de buik net als mensen dat zouden doen. Haar
pels schitterde in de zon. Op een gegeven ogenblik geeuwde zij zelfs en bracht
zij een van haar vinnen voor haar bek, als het ware om te benadrukken hoe zij
op ons, gelaarsde dieren, wel gelijken…
En zeggen dat al die dieren hun tijd doorbrengen met eten, jagen of gejaagd worden. Daar op Antarctica worden zij in het oog gehouden door de mens, het meest geduchte roofdier ter wereld.