Hier kan je snel bladeren doorheen mijn dagboek:
1 - Meteoriet
2 - Funderingspalen
3 - Koud water reserve
4 - Wind
5 - Witte woestijn
6 - Pinguïns
7 - Verankering in de rots
8 - Permanent licht
9 - Geschiedenis
10 - Bewegend ijs
11 - IJs
12 - Internationale samenwerking
13 - IJsbergen
14 - Aarde
15 - Voedselpiramide
16 - Watervegetatie
17 - Sterren
18 - Buitenaards
19 - Klein volkje
20 - Einde van het avontuur
15 juli - 15 uur:
'Met een sneeuwscooter op een ijsberg !'
Tijdens een zoektocht langs de kust naar een geschikte plaats om ons materiaal
uit te laden, zijn we bijna op een ijsberg terechtgekomen. We liepen langs
de rand van de ijsklif die de zee induikt. Toen we daar in januari waren,
was de zomer pas begonnen. De baai was nog bedekt met een laagje zeeijs.
Daar we nergens een zacht glooiende helling vonden om naar het zeeijs af te zakken, dienden we ettelijke kilometers af te leggen. We waren bijna door onze voedsel- en brandstofvoorraad heen. Vreemd toch, ons schip lag daar recht voor ons op enkele honderden meters in de ijsbaai, maar er was blijkbaar geen weg naartoe.
Er waren wel enkele besneeuwde hellingen, maar die waren te steil voor onze enorme sneeuwtractoren. Met sneeuwscooters leek dat daarentegen wel haalbaar.
Op een gegeven ogenblik trouwens heeft de leider van de expeditie een koord vastgebonden aan zijn sneeuwscooter voor het geval de sneeuwhelling het zou begeven of hij in een kloof zou vallen. Maar alles liep op wieltjes, sorry op skietjes, en hij is tot bij het schip geraakt om voedsel en brandstof in te slaan.
Enkele dagen later, na uiteindelijk de toegang tot het zeeijs te hebben gevonden
vanaf de klif, ben ik samen met de expeditieleider op een sneeuwscooter de
hele baai overgestoken naar de klif toe. Het achtergelaten materiaal in het
voorlopige kamp moest worden gerecupereerd. Wij wilden dus dezelfde weg volgen
die de expeditieleider enkele dagen daarvoor had gebruikt om ons te bevoorraden.
Na een pinguïnkolonie te hebben begroet, bereikten wij de voet van de
helling die letterlijk doormidden was gebroken. De sporen van de sneeuwscooter
en het marineblauwe ijskoude water waren duidelijk zichtbaar. Ik kan mij haast
niet voorstellen dat die helling was ingestuikt toen wij daar voorbijreden…
Door de helling aan de zijkant aan te snijden en met wat gemanoeuvreer om de
breuklijn te omzeilen, net boven het water, zijn we er uiteindelijk in geslaagd
de helling weer te beklimmen. Maar de gedachte dat we met onze sneeuwscooter
op een ijsberg zouden hebben vastgezeten laat me niet los!