Hier kan je snel bladeren doorheen mijn dagboek:
1 - Meteoriet
2 - Funderingspalen
3 - Koud water reserve
4 - Wind
5 - Witte woestijn
6 - Pinguïns
7 - Verankering in de rots
8 - Permanent licht
9 - Geschiedenis
10 - Bewegend ijs
11 - IJs
12 - Internationale samenwerking
13 - IJsbergen
14 - Aarde
15 - Voedselpiramide
16 - Watervegetatie
17 - Sterren
18 - Buitenaards
19 - Klein volkje
20 - Einde van het avontuur
7 juli - 13 uur:
'Het uiteinde van de wereld!'
Ik herinner mij een opmerkelijke ontmoeting tijdens de eerste expeditie
twee jaar geleden in het kader van de voorbereiding van de oprichting
van het Princess Elisabeth station. Die expeditie luidde de terugkeer
in van de Belgen op Antarctica. Twee dagen vóór onze aankomst
op de bouwplaats in januari 2007 waren wij op het Antarctische vasteland
geland en hadden wij een tussenstop gemaakt op een Russische basis met
een eigen landingsstrook van blauw ijs. Wij noemden die basis 'Novo',
want dat bekte beter dan 'Novolazarevskaya' of zoiets.
Wegens de aanhoudende wind en sneeuw zaten wij daar vast.
De militairen die ons vergezelden trachtten de vastgelopen motor van een sneeuwscooter opnieuw aan de praat te krijgen. Na enkele uren, hoewel het in werkelijkheid maar enkele minuten waren - bij - 10% lijkt de tijd wel stil te staan - daagden opeens twee personen op uit het niets. Het waren Indiërs die zelfs in hun poolpakken er maar magertjes uitzagen…
Typisch voor plaatsen met barre weersomstandigheden of voor het hooggebergte is dat de mensen u daar komen begroeten en vragen naar de reden of het doel van uw aanwezigheid op die plek op dat moment. Dat mensen in de grootsteden elkaar geen goedendag meer wensen stemt dan wel tot nadenken.
Daar staat iedereen erop zich voor te stellen en zo leert men mensen van
verschillende nationaliteiten kennen. Antarctica behoort per definitie aan
niemand, aan geen land toe, maar bij elke expeditie gaat iedereen er prat op
zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Trouwens hier op Antarctica worden er met
plezier vlaggen, vaandels of badges uitgewisseld.
Dat continent heeft iets ruimtelijks. Vlaggen hebben hier een andere betekenis en duiden niet langer aan waar men zich bevindt, maar wel waar men vandaan komt. Ook op een andere planeet zou, denk ik, getoond worden vanwaar men afkomstig is.
Ik zal het daarover hebben in mijn videodagboek of op mijn webstek www.sosantarctica.be
Toen wij na afloop van onze expeditie in 2007 uit de bergen met een skivliegtuig terugvlogen naar de basis 'Novo', waren daar ook andere expedities geland voor de terugreis. Wij stonden op het ijs onze koffers van Russische sledes af te halen om ze in het vliegtuig te plaatsen dat ons naar Zuid-Afrika ging terugbrengen. Ik herinner mij in het bijzonder een groep in enorme rood-zwarte overalls ingeduffelde Duitsers die samen met ons terugvlogen.
Ook het toestel zelf waarmee wij terugkeerden getuigde van het internationale karakter van onze expeditie. Het was een enorme Russische Ilyushin met een dubbele cockpit, vier straalmotoren en zonder ramen! Binnenin lagen er vlaggen van alle nationaliteiten op de grond en werd op een projectiescherm een film vertoond over Antarctica, het uiteinde van de wereld en een vat vol herinneringen…
Tot binnenkort !