Hier kan je snel bladeren doorheen mijn dagboek:
1 - Meteoriet
2 - Funderingspalen
3 - Koud water reserve
4 - Wind
5 - Witte woestijn
6 - Pinguïns
7 - Verankering in de rots
8 - Permanent licht
9 - Geschiedenis
10 - Bewegend ijs
11 - IJs
12 - Internationale samenwerking
13 - IJsbergen
14 - Aarde
15 - Voedselpiramide
16 - Watervegetatie
17 - Sterren
18 - Buitenaards
19 - Klein volkje
20 - Einde van het avontuur
5 mei – 11 uur:
'Ijsgolven zover het oog reikt!'
Op Antarctica is alles wat extremer dan elders in de wereld. Zo is het nergens
kouder dan daar en is dat continent ook de grootste woestijn ter wereld!
Bij het ontbijt vanmorgen vroeg ik mij af wat een woestijn eigenlijk is. In het woordenboek staat volgende definitie: 'Een dunbevolkte dorre regio met weinig fauna of flora'. Antarctica beantwoordt daar perfect aan. Maar ik bevind mij wel, alle gekheid op een stokje, midden in een woestijn van … ijs. Dat is te gek voor woorden want een woestijn met niet vloeibaar water, dat is pas ongewoon.
Woestijnen worden ook gelinkt aan warmte en niet aan droogte. Hier op Antarctica is het, in tegenstelling tot wat kan worden verondersteld, wel droog en dus dor.
En die ijswoestijn oversteken was een hels aventuur, geloof me.
Snel vooruitgaan op een ijsvlakte is zwaar, met de vele door de wind gevormde bulten, als waren het golven die op eenzelfde lijn zijn opgesteld of duizenden dolfijnen zonder rugvin die uit het water springen. Al die bulten zijn in de richting van de wind georiënteerd. Maar wij gingen wel niet die kant uit en moesten dus over al die bulten. Vanuit de verte gezien deden wij haasje-over, een mooi maar weinig comfortabel spel als je weet dat wij urenlang op een sneeuwscooter zaten en tegen 15 km per uur vooruitgingen…
De Russen hebben een naam gegeven aan die door de wind gebeeldhouwde ijsgolven, te weten 'sastroegi’s'. Geen flauw idee wat dat woord betekent.
Aan die ijsgolven lijkt geen einde te komen, zoveel zijn er, miljoenen wellicht
! Als men in de verte een berg ontwaart, lijkt het einde van de reis dichtbij.
Wel vergeet dat maar ! De lucht is zo zuiver dat men tientallen kilometers
ver kan zien. Ik herinner mij de eerste berg (door Belgen ontdekt!) die wij
zagen, namelijk Romneus “de berg die het puntje van zijn neus uitsteekt” en
de voorbode vormt van een achterliggende bergketen. Romneus leek op maximum
5 of 10 km te liggen. In werkelijkheid was die berg nog 60 km van ons verwijderd
! De vlak ogende woestijn was echter licht heuvelachtig en naarmate wij vooruitkwamen,
leek Romneus zich almaar te verplaatsen en af en toe achter de horizon te verdwijnen.
Op Antarctica moet je het rustig aan doen met al die ijsgolven die tot aan de horizon reiken!