Hier kan je snel bladeren doorheen mijn dagboek:
1 - Meteoriet
2 - Funderingspalen
3 - Koud water reserve
4 - Wind
5 - Witte woestijn
6 - Pinguïns
7 - Verankering in de rots
8 - Permanent licht
9 - Geschiedenis
10 - Bewegend ijs
11 - IJs
12 - Internationale samenwerking
13 - IJsbergen
14 - Aarde
15 - Voedselpiramide
16 - Watervegetatie
17 - Sterren
18 - Buitenaards
19 - Klein volkje
20 - Einde van het avontuur
31 maart - 11 uur:
Buiten adem? Zeker niet!
Voor kaarsen of lucifers zijn het moeilijke tijden op Antarctica… Die
wind blijft maar hard waaien buiten! Gelukkig ben ik in mijn iglo niet
enkel beschut tegen de koude, maar ook tegen het rondwaaiende ijsstof
en het lawaai…
Ik herinner me dat wij, bij de opbouw van de site voor het Princess Elisabeth station, in een tent sliepen. Het waren tenten in iglovorm dat wel, maar enkel de vorm deed aan een iglo denken. Om ons tegen de wind te beschermen, hadden wij verschillende ultradunne tenten achter mekaar opgesteld met de rug tegen de wind. Ondanks de ons beschermende sneeuwmuren, gaf dat een hels kabaal. Het was alsof er een bokser onophoudelijk op het zeil sloeg.
Tijdens de tweede expeditie besloot een van de meereizende militairen in een iglo te slapen. Hij had me bij hem uitgenodigd en wat mij in de eerste plaats was opgevallen is dat het in een iglo niet koud is ondanks de muren van ijs. Ook de stilte viel mij op. Toen wij praatten, werd ons stemgeluid gedeeltelijk door de ijswanden opgeslorpt.
Eerlijk gezegd, ik ben dolblij de poolwinter in een iglo te kunnen doorbrengen. Zolang die lucht- en waterdicht blijft, zal de wind mij niet deren, wat een slok op de borrel scheelt…
Nu hoor ik de wind wel wanneer die hard waait, maar dat lijkt eerder op een gemakkelijk te verdragen dof gerommel.
Ik heb vaak teruggedacht aan de bouw van het Princess Elisabeth station.
Toen in februari 2008 de laatste hand werd gelegd aan de buitenstructuur
en enkele arbeiders het interieur begonnen in te richten, heb ik hen verscheidene
keren opgezocht. Overal plaatsten zij grote zwarte isolatieblokken en
wanden om de verschillende plaatsen af te bakenen. Op een dag stak er
een storm op en wij zaten binnenin het station. Voor onze ogen ontspon
zich een prachtig spektakel.
Door de ramen heen zag iedereen hoe de wind op de bergen, de vlakte en het op nauwelijks 300m verder gelegen basiskamp inbeukte. Wij zaten veilig binnen. Ook het typische stormgeluid is mij in het bijzonder bijgebleven, een zeer licht gerommel. Het was de wind die hard insloeg op de stalen structuur en vooral op de funderingspalen, wat nauwelijks hoorbaar was, terwijl aan de andere kant van die ramen de storm in volle hevigheid woedde en opnieuw toenam.
De volgende nacht zijn wij 5 tenten kwijtgeraakt, waarna de bewoners ervan in de als restaurant dienende tent hebben moeten slapen.