Hier kan je snel bladeren doorheen mijn dagboek:
1 - Meteoriet
2 - Funderingspalen
3 - Koud water reserve
4 - Wind
5 - Witte woestijn
6 - Pinguïns
7 - Verankering in de rots
8 - Permanent licht
9 - Geschiedenis
10 - Bewegend ijs
11 - IJs
12 - Internationale samenwerking
13 - IJsbergen
14 - Aarde
15 - Voedselpiramide
16 - Watervegetatie
17 - Sterren
18 - Buitenaards
19 - Klein volkje
20 - Einde van het avontuur
15 maart - 21 uur:
'Goed nieuws komt nooit alleen!'
De dag is begonnen met super goed nieuws: mijn periscoop werkt!
Ik ben al drie dagen bezig om hem te installeren en ik ben er gisteravond uiteindelijk in geslaagd hem aan het plafond van mijn iglo te bevestigen. Het was niet simpel, maar nu werkt het en kan ik heel ver kijken.
Aan de Noordkant zie ik de kustlijn. Naar het Zuid, Zuidwesten, de bergen. Links, Romneus, rechts, Vesthaugen en heel in de verte de Sør Rondane bergen waar het station Princess Elizabeth staat. Het is heel heel ver, maar het doet toch goed het te kunnen zien.
Zo ver te kunnen kijken heeft me ook zin gegeven om naar buiten te gaan. Maar dan wel niet voor niks natuurlijk! Dus heb ik maar besloten op meteorietenjacht te gaan. Een goede gelegenheid om uit te vissen of de experten in buitenaardse stenen me wel de waarheid hebben verteld. "Het is heel simpel: je volgt de gletsjer tot aan de eerste bergen en je hoeft je maar te bukken om ze op te rapen".
Ik geloofde het niet echt, maar het werkt inderdaad. Ik heb dan ook besloten om in mijn videodagboek uit te leggen waarom je in Antarctica veel gemakkelijker meteorieten vindt dan elders op de planeet …
Ah het is niet niks om een uitstapje voor te bereiden. Je hebt de skidoo (sneeuwscooter) nodig, 4 blikken benzine, warm water in enkele thermossen, eten, een vuurtje om sneeuw te doen smelten of om te koken, kaarten, touwen, ski’s, krammen om aan de schoenen te bevestigen, kampeermateriaal voor het geval ik me laat verrassen door een sneeuwstorm … Kortom, ik heb er meer dan een uur over gedaan om me voor te bereiden en alles vast te maken op mijn skidoo.
Gelukkig is het weer goed gebleven en rond 10u30 ben ik pal Zuid vertrokken
naar de bergen. 4 uren later ben ik toegekomen op zo’n stenenveld
dat de traag bewegende gletsjer heeft aangevoerd tot aan de voet van de
bergen. Het is heel raar. Je zou zeggen een andere planeet. Rotsen van
alle kleuren lijken zorgvuldig te zijn neergelegd. Soms liggen enorme
steenblokken in evenwicht te balanceren op hun kleinste zijde. Dat komt
omdat die rotsen eerst in het ijs vastzaten en de wind beetje bij beetje
het ijs wegerodeert, waardoor de steen te voorschijn komt.
Plotseling hoor ik een geluid zoals brekend glas. Het is ijs dat aan het afbreken is. Op het moment zelf doet het even schrikken maar het is een normaal proces. Er zit enorm veel druk op het ijs door het constante geduw van de gletsjer. En het is daar dat ik mijn meteoriet heb gevonden. Net onder mijn voeten, half uit het ijs stekend.
Geen twijfel mogelijk. Het is wel degelijk een meteoriet. Naast de afgeronde vorm en de zwarte kleur heeft mijn kompas het ultieme bewijs geleverd. Mijn kompasnaald draaide kompleet dol door de aanwezigheid van ijzer in de meteoriet.
Ik heb een ijzerhoudende meteoriet gevonden in Antarctica en dat, dat was het tweede goede nieuws van de dag!